Magenta lumo falas sur unu flankon de la vizaĝo de la hundido, dum cejana lumo tuŝas la alian, donante al la bildo subtilan ciberpunkan etoson. Liaj longaj oreloj kaptas la koloran brilon, kaj sur lia sulkoplena frunto klare videblas etaj tavoloj de lumo kaj ombro.
Liaj varmaj brunaj okuloj elstaras kiel la plej natura koloro en la bildo kaj aperas aparte klare kontraŭ la profunda nigra fono. Malgraŭ la nekutima lumigo, la esprimo de la hundido restas trankvila kaj simpla, kaj ĝuste tio donas al la foto sian ĉarmon.